Door de snelle groei van sociale netwerken kan het gebeuren dat je een vriendschapsverzoek van je sponsorkind of zijn of haar ouders krijgt. Alhoewel Compassion het contact tussen sponsors en hun sponsorkinderen aan alle kanten stimuleert (door brieven te schrijven of zelfs te bezoeken), stellen sociale netwerken ons voor een lastig parket. Via Facebook met je sponsorkind communiceren gaat veel sneller en directer, dus is het aantrekkelijk. Maar er is een keerzijde.

Nep-account
Het is al meer dan eens voorgekomen dat iemand die het sponsorkind kent op Facebook een account onder zijn of haar naam aanmaakt en doet alsof hij zelf het kind is. Zo wil hij in contact komen met de sponsor en om geld vragen. In een extreem geval werd er zelfs met de gezondheid van het kind gedreigd toen er geen reactie kwam.

Correspondentie waar Compassion geen zicht op heeft, kan ten koste gaan van de veiligheid van jou en je sponsorkind. Kwetsbare kinderen kunnen door mensen in hun omgeving worden misbruikt, terwijl we hen juist willen beschermen. Want ook vanuit de sponsorzijde kan het misgaan. We gaan uit van goede bedoelingen van zowel de sponsor als het sponsorkind (en zijn of haar familie en vrienden), maar in de praktijk blijkt dat niet altijd het geval.

Cultureel
Een ander aspect is dat via Facebook culturele gevoeligheden al gauw overschreden. Denk maar eens aan de foto’s die je online hebt staan. Het is niet altijd verstandig dat men foto’s van je huis, auto, of andere spullen ziet. Alhoewel het makkelijker en goedkoper lijkt om contact via sociale media toe te staan, vragen we van alle sponsorkinderen dat niet te doen. Doen ze (of iemand uit hun directe omgeving) dit wel, dan herinneren we hen aan de communicatierichtlijnen van het Compassion-project.

Daarom willen we de correspondentie tussen sponsors en sponsorkinderen via de officiële kanalen laten verlopen. Als je via een sociaal netwerk wordt benaderd door je sponsorkind, dan is het het beste om er niet op in te gaan, maar om het ons te laten weten.



18 reacties Reageer
  1. Arnoud
    aug 10, 2011
    at 17:02

    Alhoewel ik de regels begrijp en de principes erachter ondersteun denk ik dat het in deze moderne tijd onvermijdelijk is dat sociale media wordt gebruikt. Door sociale media wordt de wereld kleiner en de wereldburger, ook in derde wereld landen, mondiger. Om de genoemde risico’s te voorkomen zou Compassion juist de communicatie via sociale media moeten faciliteren. Dan blijf je namelijk zelf grip op het communicatieproces houden en leer je de adoptiekinderen en hun ouders de voordelen van de moderne media.

  2. aug 10, 2011
    at 17:16

    Dag Arnoud, bedankt voor je reactie. Dat doen we ook. Ben je bekend met http://www.ourcompassion.org? Daar kun je meer informatie over het project van sponsorkinderen vinden en in contact komen met andere sponsors. We onderzoeken of het platform ook geschikt is om op een veilige manier directe communicatie met sponsorkinderen te faciliteren.

  3. George
    aug 10, 2011
    at 17:53

    Zou wel n beetje verdacht zijn als je sponsorkind beschikking heeft over internet.

  4. Herman
    aug 10, 2011
    at 20:04

    De kosten van het mogelijk maken van Sociale Media in dergelijke landen lijkt me vrij kostbaar. Het geld kan beter besteed worden lijkt me…
    Een brief schrijven vind ik in dit geval ook veel leuker en persoonlijker.

  5. Arnoud
    aug 11, 2011
    at 11:43

    Waarom wij wel en zij niet? Het zijn ook volwaardige wereldburgers!. Internet toegang is juist relatief goedkoop en brengt ze verder in hun ontwikkeling. Als je dit in het onderwijs kunt verweven laten we ze echt stappen vooruit maken. Ook mobiele telefoons zijn al gemeengoed in ontwikkelingslanden bij pubers.

  6. Juline Karssenberg
    aug 14, 2011
    at 20:25

    Maandenlang wachten op een brief is ook niet alles…Regel maar dat het briefcontact sneller gaat.

  7. Wendy van Amerongen
    aug 15, 2011
    at 14:06

    Het maandenlang wachten op een brief is inderdaad niet alles, maar omdat ik weet dat het dan gewoon veilig gebeurd en er de minste risico’s zijn voor een kind vind ik ’t het wachten waard… ik heb zelf jarenlang in Soedan gewerkt en letterlijk meegemaakt dat het leven van een kind door een dorpeling werd bedreigd doordat hij toegang had tot internet, hij ‘eiste’ dat er losgeld kwam van de sponsor die dacht dat hij met z’n kind aan het chatten was…

    Veiligheid boven alles. Ik ben blij met de doordachte acties van Compassion! Het gaat niet altijd snel genoeg misschien naar onze mening – maar liever goed doordacht en structureel dan te snel en later terug moeten draaien!

    Groet,
    sponsor van zeven superlieve kids!

  8. Hendrik Blokhuis
    aug 15, 2011
    at 14:15

    BOE!

    Het aanpraten van angst of het schermen met onveiligheid voor het kind (immers, wie zou dan nog durven?) door het benoemen van extreme gevallen is een verkeerde insteek.
    De trent is wereldwijd niet te stoppen (50% van het internetverkeer is al “social media”) en kent ook veel voordelen.
    Het principe achter social media platformen heeft een fantastische potentie voor Compassion zoals:
    Nauwere betrokkenheid, meer communicatie, betere relaties en het sneller inspelen op veranderende situaties. Denk daarnaast ook aan de operationele kostenbesparingen die er mogelijk zijn. Minder brieven, verwerking/vertaling, tegenover meer
    en vaker contact). Zo’n systeem is ook niet gratis en moet onderhouden worden, toch geloof ik dat de case positief uitvalt
    en veel schaalbaarder kan zijn.

    Zijn er dan geen risico’s? Zeker, vandaar dat in brede zin begeleidin/training nodig is en dat daarnaast het aanbieden van
    een “intern” platform een goede optie is zoals ook steeds meer bedrijven dat doen.
    Ik ben dan ook blij met de reactie van mmoens dat hier onderzoek naar gedaan wordt, had dit echter in het artikel zelf willen zien naast een bredere (positieve!) visie over hoe Compassion de potentie gaat benutten.

    Hard “BOE!” roepen heeft in de regel een kortdurend en vaak tegengesteld effect…

  9. Jan Dirk
    aug 17, 2011
    at 22:02

    Ons sponsorkind heeft op school computerles. Hij beschrijft dat zelfs als zijn lievelingsvak. Dus het lijkt me heel goed mogelijk dat hij ook beschikking heeft over internet en al wat daar bij hoort.

  10. Jan Dirk
    aug 18, 2011
    at 20:00

    Ik denk zelf dat de kosten die gemaakt worden voor computers voor de kinderen in de diverse projecten juist een goede investering is.
    Zo leren de kinderen vroeg met de computer omgaan. In veel beroepen heb je nu eenmaal zo’n ding nodig, ook in ‘dergelijke landen’! We sponsoren toch allemaal een kind om die uit de armoede-cyclus te krijgen? Goede scholing is dan een must, met de eventuele kosten die daarmee gemoeid zijn!

  11. aug 18, 2011
    at 21:30

    Jan Dirk, bedankt voor je reactie. Computers is één, internet is twee – lukt nog niet alle gebieden waar wij werken. Dat zijn vaak de minst ontwikkelde gebieden. Maar ook daar zal het zeker gaan komen.
    Zou je als sponsor bereid zijn meer sponsorgeld te betalen, als gevolg van een webplatform voor communicatie?

  12. aug 30, 2011
    at 04:12

    Ik werkte op een project in Bolivia and de meeste “teenagers” hebben Facebook. Ik zag ze vaak in het project naar Facebook te gaan. Ze zijn allemaal vrienden van elkaar en ze gebruiken het constant. Ook, de meeste LDP studenten zijn op Facebook. Zoals mmoens zegt, het is ontzettend goedkoop, misschien wel gratis om voor hun naar het Internet te gaan.

  13. aug 30, 2011
    at 04:18

    Ja, het is lang. Een probleem is dat elke brief door verschillende posten gaat en speciaal in Nederland. De brieven moeten twee keer vertaald worden. Normaal gaan de brieven van je huis naar Apeldoorn, daarna na Colorado Springs, dan naar het hoofdkantoor van het land waar het kind is en dan naar het studenten center. Dan wordt het kind verteld dat er een brief is. In het hoofdkantoor in het land wordt de brief door een vertaler vertaald. (Werkelijk thuis bij de vertaler, ze komen de brieven een keer per week ophalen). Dan worden de brieven in Nederland door vrijwilligers vertaald. Ik geloof niet dat ze er door betaald worden in Nederland. Wel in het land van het kind.

  14. aug 30, 2011
    at 04:26

    Well, misschien is het beter om “Boer” te roepen!!! Dat is mijn naam. Maar een grapje.

    Een probleem dat Compassion heeft is dat ze met 26 landen te maken hebben. Dus een regel die misschien zou werken in een land zal misschien moeilijke gevolgen hebben in een ander land. Dingen die cultureel totaal aanvaardbaar zijn in een land, zijn totaal ombeschoft in een ander land.

    Ik kom uit Nederland en woon in de VS. Tussen die twee westerlijke landen is er zo’n verschil. De laatste paar zomers woonde ik in Bolivia. En er is ook daar weer een totaale andere cultuur. Bij voorbeeld. Wat zou je doen als je kind je vader of moeder gaat noemen? Wat betekent dat? Hoe serieus moet je dat nemen? Wat zijn de verwachtingen hiervan? Dit is maar een voorbeeld. Er zijn er zoveel. Dus wees niet te snel om een oordeel te heffen over wat Compassion doet met de Sociale media. Het beschermt werkelijk de sponsor zoals het kind.

  15. G. Rossouw
    sep 1, 2011
    at 17:36

    Alles op zijn tijd. Vraag jezelf eerst maar af om wie het hier nou gaat. Om jou of om het kind? Internet hebben ze echt niet in de meeste dorpen waar deze kids wonen.

    Ik vind het al goed dat Compassion iets er aan doet door het briefverkeer digitaal te laten gaan. Het doel van dit project lijkt me niet dag je elke dag live met het kind bezig bent maar dat je zijn of haar leven daar ondersteunt. Tijd en energie dat gaat zitten in oplossen van problemen is gewoon zonde en digitale levens/ identiteiten zijn idd gewoon n stuk lastiger te controleren.

    Veel Succes met het werk toegewenst!

  16. Sjoerd Venema
    sep 2, 2011
    at 11:53

    Uiteindelijk is dit onvermijdelijk in de wereld waarin we nu leven. Tuurlijk heeft het een keerzijde, maar deze lijkt me beheersbaar, daarentegen zijn er vele plus-zijdes.

    Het is trouwens een mythe dat ontwikkelingslanden geen toegang tot internet hebben. Het verschild uiteraard per land, en de dekking is inderdaad lager dan in europa. Ik kan echter uit ervaring spreken dat in de meeste afrikaanse landen internet gewoon beschikbaar is, nu nog vooral via lokale internet shops, maar ik zie internet steeds meer beschikbaar gesteld worden via de telco’s.

    -Sjoerd (momenteel in Uganda)

  17. lobke deenen
    jan 7, 2012
    at 21:46

    Beste compassion, ik ben vanavond benaderd op fb door ene olive nyiramana uit rwanda, die zegt dat zij mijn compassion dochter is we hebben elkaar wat berichtjes gestuurd en zij heeft mij vanavond via facebook uitgenodigd als vriendin, in eerste instantie had ik de uitnodiging aanvaard maar kreeg van een zuster in De Heer jullie link met waarschuwingen door!
    Ik heb inmiddels de link geblokkeerd met olive omdat ze anders inderdaad bij vertrouwelijke informatie van mij kan. En uit bescherming voor mijn compassion dochter wil ik jullie dit toch even doorgeven dat iemand uit rwanda mij heeft benaderd! zeggende dat zij die olive is die ik sponsor.
    Hoop niet dat zij in de problemen is gekomen door dit, want dat hoop ik echt niet. Willen jullie misschien kijken hoe dit in elkaar steekt allemaal? Ik zal in ieder geval voor wijsheid bidden voor ons allemaal wat te doen met deze situatie.
    Met vriendelijke groetjes lobke deenen

  18. jan 8, 2012
    at 08:18

    Beste Lobke, bedankt voor het seintje – goed gehandeld!

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.