José uit Bolivia

José uit Bolivia

Je herkent het misschien wel: Je bekijkt de foto’s van kinderen op de website van Compassion of je krijgt een foto thuisgestuurd en het valt je op dat de kinderen allemaal in een strakke houding rechtop staan. De meeste kinderen trekken ook nog eens een serieus gezicht. Ze zijn netjes gekleed, maar veel kinderen lachen helemaal niet. Betekent dit dat ze niet blij zijn?
 
Door: Kees Boer
 
Ik had het voorrecht om tijdens het maken van de foto’s in verschillende projecten in Bolivia aanwezig te zijn. Toen ik het hele proces zat te observeren, werd het allemaal veel duidelijker voor me. Ik besefte dat ik in het verleden conclusies had getrokken uit foto’s die helemaal niet juist waren, bijvoorbeeld over de gemoedstoestand van het kind op dat moment.
 
Mijn ervaringen in Bolivia lieten mij zien dat de werkelijkheid vaak heel anders is dan de foto’s doen vermoeden. Daarom wil ik graag vertellen hoe het maken van de foto’s er echt aan toegaat.
 
Verlegen of bang
De kinderen krijgen tijdens de fotodag hun beste kleren aan. Dit is waarschijnlijk de eerste foto die ooit van hen wordt gemaakt. Ze zijn verlegen of zelfs een beetje bang voor het fotomoment. Veel kinderen zijn nog niet gewend om veel individuele aandacht te krijgen en als ze jong zijn, snappen ze nog niet altijd precies wat het betekent om een sponsor te krijgen.
 
Na een tijdje in het project worden de kinderen wel wat losser. Deze twee foto’s werden genomen van een jongetje in een Compassion-project op de Filipijnen.
 
Jongetje uit de Filipijnen
 
Net als Nederlandse kinderen
Elk Compassion-project heeft een medewerker die de brieven verwerkt en de foto’s maakt. Kort gezegd is hij of zij verantwoordelijk voor de relatie tussen de sponsor en het sponsorkind.
 
Deze persoon heeft een ontzettend uitdagende taak. Stel je voor dat er 30 kinderen naar een locatie worden meegenomen om foto’s te maken. Kinderen in ontwikkelingslanden zijn net als Nederlandse kinderen. Het kan zijn dat ze vallen en zich bezeren. Ze kunnen ruzie maken of kibbelen. En dan moeten ze ook nog eens geduldig zijn om één voor één te poseren voor een foto. Tel daarbij op dat veel kinderen verlegen worden van de fotocamera omdat er nog nooit eerder een foto van hen is gemaakt.
 
Straathonden
Daarnaast zijn er voor de foto’s ook verschillende eisen. Het is belangrijk dat de ogen van het kind open zijn en dat ze recht in de camera kijken. Op de achtergrond mogen geen ongepaste dingen te zien zijn. We willen bijvoorbeeld niet dat er straathonden zichtbaar zijn op de foto. En geloof me, dat is behoorlijk lastig in Bolivia. Op de grond staat een bordje met het kindnummer. Op deze manier zijn de foto’s makkelijker te structureren voor de medewerkers.
 
In het filmpje hieronder zie je het jongetje José en Compassion-medewerker Delicia.  Delicia is verantwoordelijk voor de sponsorrelaties tussen de sponsors en de kinderen in dit Boliviaanse project. Zij maakt de foto’s. In deze fotosessie moet ze van ongeveer 12 kinderen een foto maken.
 
Energiek ventje
José is een energiek ventje. Hij heeft niet het geduld om stil te staan voor een foto. Dat kan je ook niet verwachten van een jochie van zijn leeftijd. Gelukkig is Delicia een van de meest geduldige vrouwen die ik ooit heb ontmoet. Ze houdt zielsveel van deze kinderen.
 
Bekijk het filmpje en zie hoe ook de moeder van José helpt om hem rechtop te krijgen. En let ook op  het dansje dat José na de fotosessie doet. Nog steeds dezelfde José als op de foto!
 


4 reacties Reageer
  1. Harriet
    jan 19, 2012
    at 17:48

    Beste Kees, dank voor je verhaal… mijn moeder vraagt net gisteravond waarom Sam (haar sponsorkindje) nou zo ernstig kijkt op de foto… Ik ga haar jouw blog laten lezen en het filmpje laten zien. Komt als geroepen dus! Top!

  2. Christiaan
    feb 10, 2012
    at 15:40

    Zo, meteen mijn dag weer goed! =)
    Wat een opluchting om te zien dat het echt *kinderen* zijn: speels, energiek, vol met beweging en grapjes!
    Dat gooien met die stokjes naar het nummer van José: prachtig!!! En die kinderen in de achtergrond: “Wat is er aan de andere kant van die muur te zien?” =D
    Ik word hier helemaal blij van. Het dansje van José, en dat koppie van hem aan het einde van het filmpje! Geweldig gewoon!

    Zelf heb ik mijn eerste sponsorkindje gekozen omdat ze al meer dan een halfjaar op een sponsor wachtte — waarschijnlijk omdat ze zo bloedserieus stond te kijken op dat plaatje. Laat je daardoor dus niet tegenhouden een bepaald kind te sponsoren hoor! =)

    Uit haar brieven maak ik nu al jaren op dat ze juist heel vrolijk is: ze houdt van zingen, met andere kinderen spelen, touwtjespringen, voor de geiten zorgen, noem het maar op.

    Heel fijn om dit filmpje te zien. Bedankt voor het plaatsen!!!

    Respect trouwens voor de fotografe in dit filmpje. =)

    Christiaan, Veenendaal

  3. feb 10, 2012
    at 16:50

    Geweldig om je reactie te lezen Christiaan. Het bemoedigt ons ook om jouw verhaal te lezen. Bedankt!

    Groet,
    Tobias

  4. Thomas Stam
    feb 12, 2012
    at 16:16

    Juist…..nu snap ik het ook!! Mijn sponsorkind Jonathan vond ik ook altijd zo serieus kijken, hoewel ik wel dacht altijd dat dat met cultuur te maken had. Maar prachtig om te zien hoe dit mannetje zich in alle bochten wringt terwijl hij met zijn voeten op de plek blijft staan voor de foto.
    bedankt voor de post!
    groeten, Thomas

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.