feb 15 2012

God maakte mij boos!

Afgelopen september begon ik aan mijn stage bij Compassion. Als studente communicatie leek het mij interessant bij een non-profit organisatie te werken. Wist ik veel dat ik een campagne zou opzetten over kinderslavernij in Brazilië. Wist ik veel dat God mij boos zou maken.
 
Door: Debora Vink
 
De Braziliaanse economie groeit enorm, horen we op het journaal. We worden er misschien een beetje blij van. ‘Fijn dat de situatie in een arm land verbetert’. Het nare is dat de rijken rijker worden. De armen profiteren er niet van. En de kinderen al helemaal niet.
42% van de Braziliaanse kinderen leeft in armoede, 1 op de 8 kinderen leeft op straat. De kinderen zijn zo enorm kwetsbaar, dat er op grote schaal misbruik van ze gemaakt wordt. Door Braziliaanse mannen, door Amerikanen, door Duitsers, door Fransen, door Nederlanders. Ze worden uitgebuit als slaaf of in de prostitutie. Voor een campagne over kinderslavernij lees ik alles wat los en vast zit over kinderhandel, prostitutie en slavernij.
 
Mijn hart wordt opengetrokken
Ik houd mijn hart bewust een beetje gesloten. Als ik een meisje van 12 zie praten over haar cocaïneverslaving die ze door 10 klanten per dag kan veroorloven, zet ik mijn hart op een klein kiertje. Net genoeg om te raken, te weinig om helemaal gek te worden van het onrecht.
Ik houd mijn hart een beetje dicht omdat ik, als ik dit echt tot me zou laten doordringen, heel de tijd zou huilen en schreeuwen en op kickboxles zou willen om mijn agressie kwijt te kunnen. Maar ik ben egoïstisch en wil ook een beetje kunnen doorleven.
 
Dan zie ik per ongeluk op foto’s een vrouw met een verbrand gezicht. Ze heeft kennelijk de woede van haar pimp of klant op de hals gehaald. Foto’s van vrouwen met blauwe plekken van 20 bij 20 centimeter. Het raakt me toch dieper dan normaal.
 
In de trein naar huis zit ik met kippenvel tot in mijn botten, zo voelt het. Het gezicht van een 3-jarig Indiaas meisje staat op mijn netvlies gebrand. Ze werd door hulpverleners gevonden bij treinrails met haar ingewanden naar buiten hangend door de vele verkrachtingen die zij heeft doorstaan.
 
Kind zijn
Dan denk ik aan mijn lieve, 5-jarige nichtje die mij steevast begroet met een “tante Deboor, wil je straks meedoen aan mijn circusvoorstelling?”. Als ik me even kort inbeeld dat zij dit had kunnen zijn, houd ik het bijna niet droog. Mijn nichtje mag kind zijn. Haar grootste problemen hebben met prinsessenschoenen te maken. Dit kleine meisje in India had 32 hechtingen nodig voordat ze enigszins in orde was.
 
Ik zie in een filmpje 2 jongens van 12 uit Brazilië die zouden moeten belletje lellen en meisjes plagen. In plaatst daarvan dragen ze stiletto’s en make-up om pedofielen te plezieren. Zo kunnen ze geld voor eten naar hun families meenemen. Ik probeer mijn hart weer te sluiten, maar het lukt niet.
 
Woede houdt mijn hart open
Ik wil dat deze kinderen net als mijn nichtje circusvoorstellingen kunnen houden. Dat ze mensen om zich heen hebben die hen oprecht liefhebben. Ik wil dat kinderen worden bevrijd en beschermd tegen dit kwaad dat hen hun kindsheid ontneemt. Hun fantasie, hun dromen, hun onbevlektheid. Ik word er boos van, ik wil iets doen. Mijn hart wordt steeds een beetje meer geopend, ik kan het moeilijk sluiten. Ik wil het niet sluiten.
 
Debora Vink liep stage bij Compassion van september 2011 t/m januari 2012. De campagne die zij heeft opgezet, richt zich op preventie van kindprostitutie in Brazilië. Vanwege de grote sportevenementen (WK voetbal in 2014 en Olympische Spelen in 2016) die in dat land worden gehouden, lopen de kinderen in Brazilië extra veel gevaar om slachtoffer te worden van sekstoeristen. Binnenkort meer over deze campagne.
 


3 reacties Reageer
  1. Hugo
    feb 15, 2012
    at 19:32

    Indrukwekkende blog Debora!

  2. feb 18, 2012
    at 19:44

    Indrukwekkend ja, om stil van te worden.

  3. Caroline
    feb 23, 2012
    at 22:09

    Daar word ik stil van, het raakt me en zet m’n hart open…..

© 2011-2018 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.