Regelmatig horen we geweldige verhalen van sponsors die via briefwisseling heel leuk contact hebben met hun sponsorkind. Toch willen we als Compassion niet weglopen voor de klachten en teleurstellingen die we horen op dit gebied. Door de jaren hebben we genoemd dat je via briefwisseling een relatie kunt opbouwen met je sponsorkind. Helaas is dat in de praktijk niet altijd het geval en komen verwachtingen op dit gebied niet altijd uit.
  
We streven ernaar dat elke relatie tussen een sponsor en sponsorkind hecht is en dat de briefwisseling goed verloopt. Als dit niet het geval is vinden wij dat ontzettend jammer. De oorzaken van de onpersoonlijke brieven van kinderen kunnen behoorlijk complex zijn. Daarom willen we in deze blog het een en ander goed uitleggen.
  
Belangrijke cultuurverschillen

Mijn sponsorkind schrijft vaak ‘I greet you in the precious name of our mighty saviour Jesus Christ!’ of iets dergelijks. Ik geloof eigenlijk niet dat hij of zij het echt meent.

Een aantal jaar voordat ik in contact kwam met Compassion, ben ik op reis geweest naar Kenia. Eén van de dingen die me toen al opviel is de manier waarop de mensen elkaar begroeten. Als je een huis binnenkomt, is het heel normaal om een zin als hierboven te horen, gepaard met een ferme handdruk van de man des huizes. Zelfs op straat misstaat een dergelijk zin als begroeting niet. Wij kiezen in Nederland liever voor een ‘hoi’ of een ‘goedendag’. Het één is niet beter dan het ander. We hebben hier te maken met een belangrijk cultuurverschil. In veel culturen in ontwikkelingslanden, zeker in Afrika, zeggen mensen dergelijke zinnen veel gemakkelijker dan wij. Is het dan niet gemeend? Zeker wel! Ze menen het uit het diepst van hun hart.
  
Net zoals wij onze kinderen in Nederland opvoeden met respect voor oudere mensen, zeker in een begroeting, geldt dit voor kinderen in ontwikkelingslanden. Kinderen leren door hun ouders en verzorgers na te doen. Een zin als hierboven is voor de kinderen dus een welgemeende begroeting met respect, net zo gemeend als een Nederlands kind dat een volwassene begroet met ‘goedendag’.
  
Houd er ook rekening mee dat de andere kinderen in hetzelfde project als jouw sponsorkind, misschien wel een sponsor uit de Verenigde Staten, Italië of Zuid-Korea hebben. In elk land is de cultuur anders en zijn de verwachtingen van een goede, leuke en persoonlijke brief dus ook anders. Voor een kind zijn cultuurverschillen lastig te begrijpen en daarom zal jouw sponsorkind niet altijd schrijven op een manier die aansluit bij de Nederlandse cultuur.
  
Algemeen en onpersoonlijk

Wat mijn sponsorkind vertelt, is altijd zo algemeen en onpersoonlijk.

Veel projecten hebben een aantal keer per jaar een ‘schrijfmiddag’. Een grote groep kinderen schrijft tegelijk een brief aan hun sponsors. Zeker de jongere kinderen vinden het soms lastig om een brief te schrijven. Daarom doet de leraar of lerares klassikaal een aantal suggesties. “Je kunt bijvoorbeeld schrijven over je familie, hobby’s en hoe het gaat op school.” We merken dat naarmate de kinderen ouder worden, zo ook creatiever en persoonlijker gaan schrijven. Uiteraard vindt het ene kind brieven schrijven ook gewoon leuker dan het andere kind.
  
Daarnaast is brieven schrijven in sommige landen veel minder gewoon dan in Nederland. In Nicaragua bijvoorbeeld, kennen ze dat concept bijna niet. Deze mensen zijn het niet gewend om een brief te schrijven en al helemaal niet om daar iets persoonlijks in te zetten.

Mijn sponsorkind reageert nooit op mijn vragen.

Als jouw sponsorkind je brief heeft ontvangen, gaat deze vaak meteen mee naar huis. De brief wordt bewaard als een kostbaar bezit. Bijvoorbeeld in een doosje onder het bed. Kinderen vergeten vaak om deze brief weer mee te nemen naar het project als ze een schrijfmiddag hebben. Ze vergeten daardoor wel eens welke vragen hun sponsor ze had gesteld.
  
Het helpt om de vragen te onderstrepen en te arceren. Hierdoor komt er extra nadruk te liggen op de vragen en zullen de kinderen ze beter onthouden. Wellicht helpt het ook voor jouw sponsorkind!

Mijn sponsorkind vraagt of ik al kinderen heb. Ik heb al een keer verteld dat dit niet zo is.

Ook hiervoor geldt dat kinderen niet altijd weten wat hun sponsors in de vorige brief hebben verteld, omdat deze vaak nog thuis ligt. Daarnaast nemen kinderen de schrijfsuggesties van hun leraren soms gewoon over. Als zij zeggen: “Je kunt schrijven over de kinderen van je sponsor”, dan doen ze dat. Een kind legt niet automatisch de link dat dit niet geldt voor zijn of haar eigen sponsor. Uiteraard verandert dit ook naarmate ze ouder worden.
  
Wat doet Compassion om de briefwisselingen persoonlijker te maken?
In steeds meer landen en projecten wordt de schrijfmiddag afgeschaft. Er wordt dan dus niet meer op een aantal dagen in het jaar met alle kinderen tegelijk geschreven. In plaats daarvan schrijven de kinderen een brief zodra ze een brief van hun sponsor hebben ontvangen, met een maximum van 6 brieven per jaar. Hierdoor wordt er sneller teruggeschreven, zijn de brieven persoonlijker en is de kans groter dat een sponsorkind reageert op de vragen van de sponsor.
  
Ook worden er steeds vaker kopietjes gemaakt van de brieven, deze blijven op het project. De kinderen nemen de originele brief gewoon mee naar huis en schrijven op het project aan de hand van de kopie een brief terug aan hun sponsor.
  
Stoeien, grapjes en kletsen
Ondanks dat we graag willen dat alle briefwisselingen zo goed mogelijk lopen, willen we je ook vragen realistisch te zijn in je verwachtingen. Je schrijft brieven met een kind.
  
Het helpt om een Nederlands kind uit je eigen omgeving, dat ongeveer even oud is als je sponsorkind, in gedachten te nemen. Hoe ziet je relatie met dat Nederlandse kind eruit? Wat verwacht je van hem of haar? Hoe zou hij of zij een brief schrijven?
  
Ik vergelijk het zelf altijd met de relatie die ik heb met mijn neefje; een levendig, blond kereltje van 8 jaar. Als ik hem vraag hoe het op school is, krijg ik ook niet vaak meer antwoord dan ‘goed’. Betekent dit dat hij het niet leuk vindt om mij te zien of dat hij niet enthousiast is? Zeker niet! Mijn neefje houdt van stoeien, grapjes maken en kletsen over de dingen die hem bezig houden. Maar hij is ook wel eens dromerig en vergeet dan wat ik heb gezegd of gevraagd. Natuurlijk vind ik dat niet erg. Hij is 8. In een relatie met een Nederlands kind, pas je de verwachtingen automatisch aan, aan de leeftijd van het kind. Probeer op dezelfde manier met je sponsorkind om te gaan.
  
Kinderen bloeien en groeien, mede door jouw brieven
We hopen van harte dat (het tegenvallen van) de brieven van je sponsorkind je niet zullen weerhouden om hem of haar vaak te schrijven. Er zit veel kracht in het herhalen van bemoedigingen. Kinderen moeten horen hoe leuk, mooi, lief en goed ze zijn! Nederlandse kinderen en jouw sponsorkind. Brieven zijn altijd een enorme bemoediging voor jouw sponsorkind. Dat zien we land na land, project na project, jaar na jaar. Kinderen bloeien en groeien, mede door jouw brieven. Echt waar!
  
Vind je het lastig wat je moet schrijven in de brieven? Hier vind je tips.
  
Wil je bemoedigd worden door leuke, persoonlijke, lieve en grappige uitspraken van kinderen in hun brieven? In januari verzamelden we de leukste uitspraken van kinderen in deze blog.
 


1 reactie Reageer
  1. Mieke
    mrt 12, 2012
    at 10:41

    Goed geschreven Tobias! Duidelijk en goed verwoord!

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.