Mijn naam is Mukarwego, ik ben 45 jaar en woon met mijn zoon en familie in Gisagara, Rwanda.
 
Tijdens de Rwandese genocide in 1994 werd mijn man vermoord. Samen met de rest van mijn familie, verborg ik me in het moeras in de Gisagara-regio. Maar helaas werden we gevonden en werden mijn ouders, schoonouders en 3 van mijn broers en zussen vermoord. Ik bleef toen alleen over met mijn 2-jarige zoon Bizimana en mijn jongere broers en zussen. Ik was de oudste, dus de zorg voor de familie lag op mijn schouders.
 
Geen andere keuze dan HIV
In mijn omgeving vindt iedereen dat het niet goed is om een kind alleen op te laten groeien. Ondanks mijn hopeloze situatie, liet ik me aanpraten dat het goed zou zijn om weer zwanger te worden. Ik kreeg een kind van een man in het dorp, maar hij gaf mij ook HIV. Niemand had ons veel verteld over de bestrijding van HIV en ik was ervan overtuigd dat ik geen andere keuze had dan mijn kind ook met HIV geboren te laten worden.
 
Ik wilde opgeven
In de jaren daarna werd ik steeds zwakker, mijn krachten namen af en ik had geen geld om mijn gezin en familie te onderhouden. Af en toe verdiende ik wat geld door mijn HIV-ervaringen te vertellen bij speciale bijeenkomsten. Dit was een project van de overheid om mensen aan te moedigen zich te laten testen. Het kleine beetje geld dat ik hier af en toe mee verdiende, gebruikte ik om een huisje te huren. Dit huis lag midden in het moerasgebied waar veel muggen zijn, waardoor we meerdere keren malaria kregen. Ik wilde het vaak opgeven, maar ik wist dat ik dat niet kon, omdat mijn familie mij nodig had.
 
Hulp voor mijn zoon én mij
Het keerpunt kwam toen mijn zoon Bizimana opgenomen werd in het sponsorproject van Compassion. Dit betekende een betere toekomst voor hem, maar ook ik kreeg hulp op het project. Naast HIV-remmende medicijnen kregen we gezonde voeding en praktische dingen zoals zeep en wasmiddel. Daarnaast gaven ze me een startbedrag om een eigen bedrijfje te starten. Ik verkoop nu houtskool en kan daarmee geld voor mijn familie verdienen.

Vergeving
Toen Bizimana 13 was, heb ik hem verteld dat hij ook HIV heeft. Dat was het moeilijkste dat ik ooit gedaan heb. Ik kon niet ophouden met huilen en heb hem om vergeving gevraagd. Hij vergaf het me en we vechten nu samen tegen deze ziekte. Hij helpt me zelfs herinneren wanneer ik mijn medicijnen moet innemen. Bizmana ziet de toekomst gelukkig positief tegemoet. Hij vertrouwt op God en wil later dokter worden, zodat hij anderen met HIV kan genezen.
 

© 2011-2018 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.