Editorial photoDell Trizzha Belayro van 11 jaar gaat naar een Compassion-project, maar ze is anders dan andere sponsorkinderen. ‘Trish’ lijdt onder hevige pijnen en ligt het grootste deel van de dag in haar bed. Ze gebruikt een rolstoel en heeft fysieke therapie nodig, haar enige kans om ooit weer te lopen. Maar deze therapie is erg pijnlijk.
 
Trish is niet altijd in deze toestand geweest. Toen ze 10 jaar was, rende en speelde ze net als ieder ander kind. Ze ging elke dag vroeg naar school en had het daar enorm naar haar zin. “Ze stond erop om naar school te gaan, zelfs op dagen dat ze ziek was”, vertelt haar moeder Evelyn. “Dat laat zien hoe graag ze leerde en bij haar vrienden was.”
 
Spoedeisende hulp
In September 2012 begonnen de problemen. Trish werd wakker met kloppende hoofdpijn, maar weigerde om niet naar school te gaan. Evelyn dacht dat haar dochter slechts een lichte griep had. ’s Middags, toen ze thuis kwam, had ze nog steeds last van hoofdpijn. De pijn bleef en Trish begon met overgeven en kreeg diarree. Ze kon ook niet eten. De volgende dag was haar situatie zo verslechterd, dat ze naar de spoedeisende hulp moest. Haar toestand was kritisch. Haar hartslag begon onregelmatig te worden.
 
De dokters kwamen erachter dat ze diabetes type 1 had, met een suikerspiegel die vier keer hoger was dan normaal. Ze kreeg onmiddellijk insuline. Na een week vechten tegen de pijn op de intensive care, stopte Trish’s hart ermee. De dokters en verpleegkundigen deden wat ze konden om haar leven te redden. Voor 5 minuten werd ze klinisch overleden verklaard, maar met een defibrillator kregen ze haar hart weer op gang.
 
Editorial photoGeen teken van leven
“De dokters kwamen naar me toe en vertelden dat mijn dochter een echte vechter was”, vertelt Evelyn. “Ze vocht voor haar eigen leven.” Een aantal dagen reageerde Trish nergens op. Op haar hevige en onregelmatige ademhaling na, was er geen teken van leven.
 
“Toen begon ik de schreeuwen en gaf ik het op”, vertelt Evelyn. “Ik stortte in door de wanhoop. Toen Compassion-projectdirecteur Joel ervan hoorde, kwam hij direct naar het ziekenhuis en hielp me om vast te blijven houden aan God en op Hem te hopen. Ik weet niet wat er gebeurd was zonder hem.”
 
Hoge rekeningen
Dat Trish bij het Compassion-project hoort, hielp Evelyn ook om de rekeningen van het ziekenhuis te betalen. Vanuit de extra hulpfondsen van Compassion is al meer dan € 7000,- aan rekeningen betaald voor Trish’s behandelingen. Haar vader, Rondel, verdiende met zijn rickshaw (fietstaxi) veel te weinig om het ziekenhuis, de dokters en de medicijnen te betalen. Evelyn werkt niet. “Ik heb naast Trish, nog 2 kinderen om voor te zorgen”,  vertelt ze.
 
Editorial photoNa nog eens twee weken op de intensive care opende Trish eindelijk haar ogen. Ze kon al wel horen, maar nog niet zien. Haar herstel ging langzaam. 11 maanden gingen voorbij en Trish is nu thuis. Ze ligt het grootste deel van de dag op bed. Ze mist school, maar gelukkig komen haar vrienden wel regelmatig bij haar langs.
 
Ook de medewerkers van het project komen regelmatig op bezoek om Trish gezelschap te houden. Maar volgens Evelyn mist haar dochter het project enorm. Ze hield ervan om daar te spelen, te leren en naar de verhalen uit de bijbel te luisteren. Ondanks alles kan Trish’s vader ook iets positiefs zien: “Vroeger nam ik alles in het leven voor lief, inclusief mijn kinderen. Ik bracht geen tijd met ze door. Nu ga ik na een lange werkdag altijd lekker met ze spelen. En ik loop een stuk met Trish in de rolstoel.”
 

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.