Stel je voor dat je in een sloppenwijk woont, waar zelfs geen gezamenlijk toilet is. Wat doe je dan? Dan doe je je behoefte steeds in een plastic zak, die je een eindje verderop dumpt. Dat is wat Jeanne doet, een Haïtiaanse moeder van 2 jonge meisjes. Ze woont in een huisje van zo’n 2,5 x 2,5 meter, zonder elektriciteit en zonder fatsoenlijk dak erboven. Door het zeil heen zie je de lucht. Vanmiddag was ik bij haar op bezoek.

IMG_8492

(door Martijn Moens)

De aardbeving van 2010 heeft haar leven een enorme dreun gegeven. Ze verloor in één ogenblik haar huis en haar man. Ze staat er nu dus alleen voor. Ze heeft geen inkomen (héél soms kan ze voor iemand anders de was doen) en heeft ook geen perspectief op werk.


‘Wat geef je de kinderen vanavond te eten?’
En daar zit je dan, onhandig op het veel te kleine bedje, middenin die veel te grote sloppenwijk. Op alle vragen die ik stelde, gaf Jeanne het meest ongunstige antwoord dat je kunt bedenken:

‘Wat ga je de kinderen vanavond te eten geven?’ ‘Dat weet ik nog niet, want ik heb niets.’
‘Heb je hulp van familie?’ ‘Nee, iedereen is overleden.’
‘Betaal je huur voor dit huisje?’ ‘Nee, en binnenkort mag ik hier niet meer wonen, maar ik heb geen andere plek om naar toe te gaan.’
‘Heb je hoop voor de toekomst?’ ‘Nee, ik heb geen hoop meer…’


Geen succesverhaal
Ik zou nu heel graag een mooie alinea over de veerkracht van deze vrouw, de liefde van Jezus of iets anders moois schrijven, maar het was er niet. Het is rauw, het doet pijn, het is intens verdrietig. Dat hebben we allemaal gevoeld. Met haar meegehuild en zo goed als het ging haar en haar kinderen ook bemoedigd.

Honderdduizenden mensen in alleen al Port-au-Prince leven in vergelijkbare situaties. Sinds de aardbeving hebben ze ergens een profisorisch onderkomen gecreëerd. Ondanks dat ik weet dat ik door mijn werk voor Compassion veel goeds kan doen, en dat we deze vrouw een voorraad eten en kookgerei hebben gegeven, dat de 2 kinderen in onze projecten zitten en Jeanne een vak kan leren om een inkomen te gaan verdienen, voel ik vandaag toch vooral de onmacht om te doen wat ik zou willen doen. Het 1-2-3 voor haar oplossen…

Ik troost me met de gedachte dat collega’s haar in het oog houden, haar helpen op de been te blijven en haar trainen om een vak te leren. Het is de lokale kerk op haar mooist: een kerk die omziet naar de meest kwetsbaren en alles op alles zet om hen weer vaste grond onder hun voeten te geven.

– volg de sponsortour in Haïti op www.compassionreizen.nl

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.