Blog-ik-sponsor-bijna-geen-kind-meer2Vorige week was ik voor de 3e keer in Haïti. In 2005 was ik daar voor het eerst en besloot toen om Ednerson te sponsoren. En in 2010 heb ik hem een paar maanden na de aardbeving voor het eerst ontmoet. Een aardige, maar verlegen en onzekere jongen. 3 Jaar later zag ik hem dus weer. Hij is nu 12.

Nieuwe sloppenwijken
Alhoewel veel media negatief over de hulpverlening in Haïti schrijven, werd ik positief verrast door het straatbeeld. Ik denk dat zo’n 80% van alle brokstukken en verwoeste huizen opgeruimd is, en er meer mensen een inkomen hebben. Aan de andere kant zijn veel mensen vanuit de tentenkampen naar de rand van Port-au-Prince verhuisd, waar nieuwe sloppenwijken ontstaan onder erbarmelijke omstandigheden.

Hun leven is zwaar. De meesten van hen hebben geen stabiel inkomen, geen stabiel huis en geen stabiele hulp. In mijn vorige blog schreef ik over een van de moeders uit zo’n wijk. De omvang van de nood is gigantisch. Men schat dat zo’n 50% van alle inwoners uit de hoofdstad in sloppen en tenten wonen (dat zijn zo’n 1,5 miljoen mensen). Elk van die mensen is een uniek verhaal.

FC Barcelona portemonnee
Ik keek erg uit naar mijn 2e ontmoeting met Ednerson. Samen met een vertaler hebben we een tijdje zitten praten over zijn leven. Zijn vader is overleden en zijn moeder verliet hem toen hij 3 was. Na de aardbeving is ze eventjes bij hem langs geweest, maar daarna heeft hij haar nooit meer gezien. Hij weet niet precies waarom ze niet in hem geïnteresseerd is. Gelukkig woont hij nu bij zijn oom en tante, die goed voor hem zorgen. Ik gaf hem een FC Barcelona portemonnee, waar op hij zei: “Ik ben eigenlijk voor Real Madrid, maar ik vind hem toch mooi.” 🙂

Sloppenwijk in Port-au-Prince‘Er is niemand die voor ze zorgt’
Het eerste wat me aan hem opviel, was zijn uiterlijk. Hij is geen klein kind meer, maar een beginnende tiener. Mooie kerel met een mooie, zelfverzekerde uitstraling. We hebben gezwommen, gevoetbald en gepraat. Toen ik hem vroeg of hij moeilijke dingen meemaakt waarvoor hij graag wil dat ik bid, zei hij: “Wil je alsjeblieft bidden voor de straatkinderen in mijn stad? Er is niemand die voor ze zorgt en dat vind ik heel erg.”

Dat had ik niet verwacht. Een jongen van 12 die in armoede leeft, en dan niet allereerst aan zichzelf denkt maar bezig is met de nood van anderen… Ednerson heeft een mooi hart ontwikkeld. Terwijl we zaten te praten, was ik in mijn hoofd al een tijdje bezig met het afscheid. Want in 2010 viel dat bij ons allebei behoorlijk zwaar. Toen het afgelopen zaterdag zover was en we afscheid namen, gaf hij mij een hand, een korte knuffel en vertrok.

De beste investering
En dat moment werd het hoogtepunt van mijn dag. Ednerson ziet mij niet als held, of als iemand van wie hij afhankelijk is. Het gaat goed met hem. Hij is zelfverzekerd, gezond en heeft perspectief. Hij denkt dat het met hem wel goed gaat komen. En dat denk ik ook. Ik ben er opnieuw van overtuigd dat een kind zoals Ednerson sponsoren een van de beste investeringen is die ik kan doen in Haïti. Nog even en hij is zelfredzaam en klaar om een impact te maken in zijn eigen land.


1 reactie Reageer
  1. Ina Wasseveld
    feb 6, 2014
    at 20:47

    Wat een kracht, wat kan God mensen mooi maken…!

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.