Tiggelaar-15“Hoe ziet Kenia er volgens jou over 20 jaar uit,” vroeg ik gisteren aan Grace. Grace is een jonge vrouw van 18, afkomstig uit de sloppenwijken van Nairobi. Dankzij de sponsoring via Compassion had ze net haar highschool afgemaakt. “Als jij over 20 jaar terugkomt, zul je Kenia niet meer herkennen,” zei ze stralend. “De mensen ontwikkelen zich. Kenianen werken hard. Drie keer zo hard als andere Afrikanen. En ons land ontwikkelt zich heel snel. Mensen uit Amerika en Europa komen hier kijken naar wat er gebeurt, op het gebied van business en technologie.” Grace gelooft heilig in haar eigen toekomst en die van haar land. Ze heeft hoop voor Kenia.

Opgegroeid in de sloppenwijken
Vandaag leidde ik samen met Nederlandse ondernemers een workshop. Daarin vroegen we Keniaanse jongeren wat hun persoonlijke toekomstdromen waren. Hier ging het ook om jonge vrouwen en mannen die waren opgegroeid in de sloppenwijken. Zij hadden deelgenomen aan het LDP, Compassions Leadership Development Program, waarin talentvolle jongeren de kans krijgen een academische studie te voltooien en tevens getraind worden in leiderschap.
Veel mensen wilden een eigen bedrijf beginnen. Een ander wilde promoveren. Weer iemand anders zag zichzelf als invloedrijke politicus over tien jaar. Allemaal straalden ze hoop en vertrouwen uit.

Effectief helpen
Bruce Wydick is hoogleraar economie en internationale ontwikkeling aan de universiteit van San Francisco. Hij onderzocht de effectiviteit van allerlei hulpprogramma’s. Conclusie: kindsponsoring is veruit de meest effectieve lange termijn-aanpak voor het helpen van de allerarmsten. Niet in de laatste plaats omdat het hulpbehoevende kinderen helpt zich te ontwikkelen tot volwassenen die zichzelf én anderen kunnen helpen.

Tiggelaar-7Wydick analyseerde de effecten van enkele decennia Compassion-werk. Van meer dan 10.000 kinderen werd gemeten hoe hun positie was verbeterd. De resultaten bleken indrukwekkend. Kinderen die worden gesponsord hebben een veel grotere kans om hun middelbare school af te maken. Ze hebben bijna twee keer zoveel kans op het volgen van een universitaire opleiding. En de kans dat ze een -goede- baan krijgen neemt navenant toe.

Hoe werkt zoiets?
Wat een essentieel element blijkt te zijn in het uiteindelijke succes van het Compassion-programma, zo stelde Wydick vast, is hoop. In een artikel schrijft hij: “De sleutel tot het oplossen van armoede ligt in het vermogen van mensen -en hun geloof in dat vermogen- om positieve veranderingen te realiseren.”
Hoop is volgens psychologen de wil om een bepaald doel te bereiken, gecombineerd met het zien van wegen om dat te doen. En die hoop wordt doorlopend aangewakkerd bij de Compassion-kinderen. Onder meer in de wekelijkse bijeenkomsten die lokale kerken organiseren en waar kinderen extra zorg en onderwijs krijgen.

Vrolijker en meer paraplu’s
Wydick onderzocht het verschil in hoop tussen kinderen die wel en niet in Compassions sponsorprogramma zaten op diverse manieren. Eén van de methodes was om kinderen te vragen een tekening te maken van zichzelf in de regen. Een veelgebruikte manier die -letterlijk- duidelijk zichtbare verschillen oplevert. Kinderen met minder hoop voor de toekomst gebruiken minder kleuren in hun tekeningen. Ook beelden ze zichzelf vaak alleen af. Met een droevige gelaatsuitdrukking. Zonder paraplu. En andersom: meer hoop leidt tot meer kleuren, vrolijker gezichten en meer paraplu’s. Dat was precies wat Wydick aantrof bij de Compassion-kinderen.

Besmettelijk
De afgelopen twee dagen in Kenia is het ook precies wat ik en mijn reisgenoten waarnemen. Kinderen, jongeren, studenten, afkomstig uit de meest dramatische omstandigheden die je je kunt voorstellen. En toch: vol hoop. Ze zien een betere toekomst en ze geloven dat zij daar onderdeel van zullen zijn. En het mooie is dat hoop besmettelijk is.

Ben Tiggelaar

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.