“We zijn hier gekomen om de mensen waar de sponsorgelden voor bestemd zijn in de ogen te kijken.” Ik ben hier nu ruim een dag en heb deze zin al in allerlei varianten voorbij horen komen. Het is een van de redenen om de Muskathlon te organiseren in het land waar de sponsorgelden bestemd voor zijn. Elkaar ontmoeten en bemoedigen. Met eigen ogen zien voor wie je die fysieke inspanning doet. Met eigen ogen hen in de ogen kijken. Met hart, mond en handen samen dezelfde God groot maken. Samen geïnspireerd raken. Ik stel voor om dat in de ogen kijken op deze plek digitaal met ons mee te doen. Voor zover mogelijk natuurlijk. Anders zou je ook niet meer van die verre reizen hoeven te maken.
 
Door: Maarten Boersema
 
ogen_550
 
Vandaag zijn we met kleine vissersbootjes een eind over het Victoria-meer gevaren. Daarna werden we welkom geheten aan de oever van het meer om uiteindelijk naar de twee levensverhalen van twee mensen te luisteren. Kijk ze eens in de ogen. Ik ben benieuwd of je er iets in ziet. Je ziet een man en een vrouw. De man met een boordje. ‘Dat is vast een ‘pastor’, denk je misschien en gelijk heb je. De vrouw deed mij denken aan een bekende marathonloopster. Maar misschien roept het bij jou andere gedachten op. Dat is alleen niet de reden dat ik jullie deze foto’s laat zien. Ik laat ze zien omdat de foto’s van deze man en vrouw niet perse heel bijzonder zijn. Het zijn – met alle respect – alledaagse Ugandese verschijningen. Dat is de reden dat ik ze laat zien, want onder die alledaagse verschijning gaat namelijk ook een helaas alledaags probleem in Uganda schuil. Maar dat alledaagse probleem zorgt voor de ontwrichting van een samenleving. Normaal is het dus zeker niet.

ogen-2_550
 
Jullie moeten weten dat Uganda weleens de ‘bakermat van AIDS in Afrika’ wordt genoemd. ‘SLIM’ (mager) noemden Ugandezen deze voor hen nieuwe kwaal begin jaren tachtig. Niet verwonderlijk aangezien dit een belangrijk kenmerk van de ziekte is. Je wordt mager tot op het bot. Wat de ziekte precies inhield dat wist toen niemand, maar dat er veel slachtoffers vielen was snel duidelijk. Feit is dat er vrijwel geen familie in het land is die gespaard is gebleven. De eerste gevallen van de ziekte werden ten zuidwesten van Kampala, in het Rakai-district gemeld. Het verhaal gaat dat de ziekte over het water en over de weg door vissers en chauffeurs naar Uganda is ‘getransporteerd’. Jullie mogen zelf invullen op welke manier. Niet zonder reden waren wij vandaag daarom in het Rakai-disctrict te gast om te luisteren naar de levensverhalen van geportretteerde personen. Op het grasveld, die een paar dagen ervoor nog bezaaid lag met injectienaalden, aidsremmers en wat allemaal nog niet meer, luisterden we vanmiddag naar twee Afrikanen, die besmet zijn met AIDS.
 
En geloof mij. Het is een wonder dat ze er vanmiddag waren. En dat zou je ons hebben naversteld als je hun levensverhalen zou hebben gehoord. Het voert te ver om die hier met jullie te delen. Het zijn verhalen van strijd, verdriet en uitsluiting. Van uitzichtloosheid, zelfmoordpogingen en beproeving. Van de fysieke pijn van AIDS, het niet gezien worden en uitzien naar de dood. Verhalen over de ontwrichting van een maatschappij. Deze twee verhalen, die wij vanmiddag hoorden, behoren helaas tot de alledaagse werkelijkheid in Uganda. Het zijn zeker geen uitzonderingen. Toch was de sfeer vanmiddag op dat grasveld anders dan je uit bovenstaande zou verwachten. Daar aan het meer heerste niet de sfeer van de dood, maar de sfeer van het leven. Misschien werd dat wel het best samengevat door het lied dat aan het einde samen gezongen werd. Abba Vader, U alleen, U behoor ik toe. Het is mooi dat wij elkaar als mensen in de ogen kunnen kijken. Dat Europeanen en Afrikanen elkaar kunnen ontmoeten. Het is goed dat we iets voor elkaar kunnen betekenen. Dat we ons in kunnen zetten voor gerechtigheid. Maar die ontmoeting van vanmiddag werd echt verrijkt door het besef dat er een Vader is, die ons allemaal in de ogen wil kijken. Die er wil zijn voor ons allemaal. Die zijn ogen gericht houdt op de wereld en niet loslaat wat hij ooit begon. Geen enkel ogenblik.
 

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.