Vandaag werd het parcours van zaterdag verkend. Je zou ook kunnen zeggen: Vandaag stond er een korte voorbereidende training op het programma in de Afrikaanse middagzon. Daarvoor kwamen alle deelnemers bij elkaar in de kerk op het projectterrein voor een zogenaamde ‘devotion’. Een moment van bezinning, aanbidding, overdenking en gebed. Hoewel er mooie dingen werden gezegd over gerechtigheid en je oefenen in een levensstijl van gerechtigheid, werd ik geraakt door een tafereel achter in de kerk.
 
Door: Maarten Boersema
 
Hij glipte samen met mij op het laatste moment de kerk binnen en ging achter in de kerk zitten. Er werd mij verteld dat hij een verstandelijke beperking heeft en zeven mijl verderop woont. Ook werd mij verteld dat deze jongen lang mishandeld en zelfs gemarteld is. Men dacht dat een boze geest hem in bezit had genomen en telkens als er iets verkeerd ging (maar vaak ook als er niets verkeerd ging) in het dorp, dan was hij de zondebok. Letterlijk de boksbal. Dat is nu gelukkig niet meer zo en hij is in liefde opgenomen in een andere gemeenschap. Hij mag er zijn. “Eigenlijk begrijp ik niet hoe hij wist dat hier vanmorgen iets was. Maar hij is deze kant op gekomen.” Sprak de pastor bij de ingang. Ik zat achter de jongen. Hij begreep waarschijnlijk niets van wat er gezegd werd. Ook als er niet in het Nederlands, maar in zijn moedertaal zou zijn gesproken, dan had hij het nog niet begrepen. Maar hij zat er. En hij was niet alleen. Een van de deelnemers zag hem zitten en liep naar hem toe. Hij ging op de hurken naast hem zitten. Niet voor even, maar voor de hele tijd. Ze hielden elkaars handen stevig vast en communiceerden met de taal van de mimiek. De jongen zat prinsheerlijk in een stoel. De deelnemer zat onhandig en gehurkt met zijn grote lijf op de grond.

Trainenineenlevensstijl_550
 
Het deed me terugdenken aan een gesprek eerder deze week. Een man vertelde mij dat deze reis ook een soort oplaadpunt voor hem is. “Ik word tijdens deze reis bepaald en geconfronteerd met de vraag waarom we leven. Het zet me stil bij de vraag naar de essentie van het leven.” Het klinkt misschien grootser en filosofischer dan bedoeld. Hij bedoelde dat ontmoetingen met mensen – en vooral kinderen – hem op deze reis weer hebben laten inzien waar het leven voor bedoeld is. “De essentie zit volgens mij niet in wat je allemaal verstandelijk kunt geloven en kunt doen. De essentie zit meer in het zijn en het echt contact en verbinding maken met elkaar en met God. Uiteindelijk zijn de mensen hier en in Nederland dezelfde mensen. Mensen, die daar naar op zoek zijn.”
 
Dat was wat ik voor me zag gebeuren. Twee mensen uit totaal andere werelden. Uit andere continenten, maar ook met andere belevingswerelden. Ze probeerden contact te maken. De deelnemer onderstreepte dat later zelf ook. Bescheiden, maar bewust. “Ik wilde hem laten zien en voelen dat hij er mag zijn. Hij is net zo goed als ik een kind van God. Ik wilde met hem de liefde communiceren.” Moet je voor dit soort ervaringen naar Afrika? Niet per se. Je kunt ze ook in Nederland opdoen. Al is het gewoon wel zo dat een andere wereld er voor zorgt dat de rauwe werkelijkheid en de puurheid soms op een andere manier binnen komen. Misschien zou je deze week dan ook moeten zien als het verkennen van het parcours van de levensstijl van gerechtigheid. Als een training in die levensstijl. En een levensstijl die hopelijk voortgezet wordt nadat het avontuur voorbij is. Gewoon in het alledaagse en soms saaie leven in Nederland.

NoshortcutsNoExcuses_550
 


1 reactie Reageer
  1. Petra
    mei 14, 2015
    at 20:06

    Prachtige blog, bedankt!

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.