We begonnen hemelvaartsdag vandaag iets dichterbij de hemel dan de eerdere dagen. Boven op een majestueuze rots met prachtig panorama hoorden we over de ontmoeting van Jezus met Simon de Rots. Het gesprek waarin Jezus driemaal dezelfde vraag stelt: “Heb jij mij lief?”. De toon voor de rest van mijn dag was gezet.
 
Door: Maarten Boersema
 
Later op die dag ontmoette ik namelijk twee Oegandese voorgangers. Terwijl de rest van de groep bezig was met plezier te maken met meer dan 500 kinderen uit verschillende Compassion-projecten in de regio zat ik binnen in een kerk en sprak met deze twee mannen. Rond het gebouw was een soort speldag bezig, zoals ik me die herinner van Koninginnedagen van weleer. Skelters en skippyballen. Voetbal en volleybal. Trampolines en tennisballen. De stichting Tjeko, die zich er voor in zet om de kinderen van Uganda een dag plezier te bieden, maakte haar naam waar. De naam is afgeleid van het swahili-woord cheko, dat ‘gelach’ en ‘plezier maken’ betekent. Maar nu weer naar binnen. Daar zat ik dus. Met twee voorgangers en wij  maakten ook plezier. Zonder skippybal, maar met woorden.
 
Ik vroeg hen op een gegeven moment wat ze er van vonden, dat er zoveel muzungu over de vloer waren. Een van hen antwoordde meteen dat hij het prachtig vond. Maar is het ook niet wat vreemd, zo vroeg ik hem, dat er meer dan honderd mensen deze kant op komen voor een spelmiddag. Hij begon te lachen. “We verschillen een boel van elkaar. In bijvoorbeeld ras, kleur en mate van rijkdom. Maar we zijn allemaal een in Jezus. Dat is wat ik hier zie gebeuren.” Ik was even stil. Hij vervolgde. “Ik zie het als genade dat we elkaar kunnen ontmoeten en elkaar mogen bevestigen in het feit dat we kinderen van God zijn. Dat zelfs de kleinste kinderen er mogen zijn.” Ik knikte. Hij was even stil en in zijn gedachten op zoek naar een bijbeltekst. “In spreuken staat: Zoals men ijzer schept aan ijzer, zo scherpt de mens de medemens. In dat kader zie ik jullie bezoek van deze hele week ook. Het scherpt ons over en weer.” De andere voorganger speelde met het kruisje aan zijn ketting en viel zijn collega bij. “Ja, zo is het en daarnaast zitten we als christenen allemaal vast aan dezelfde lijn van liefde. Jullie in Nederland en wij hier in Oeganda.”
 
lijnvanliefde_550
 
Even later ging ik naar buiten. We waren uitgesproken. Zij gingen onder een boom in de schaduw zitten. Ik liep de volle zon in op weg naar het feestgedruis van spelende kinderen. Aan het einde van de dag moest ik even terugdenken aan het gesprek met beide voorgangers. De meer dan 500 kinderen gingen onder een soort erehaag, gevormd door de Nederlandse gasten, het terrein af. Een erehaag voor kinderen, die er mogen zijn. Een erehaag als bemoediging voor kinderen, die aan het begin van hun leven staan. Met een beetje fantasie kon je er volgens mij zelfs een deel van die lijn van liefde in zien. Gebroken en gebutst, dat wel. Maar een lijn die sterker was dan een paar eenvoudige mensen achter elkaar.
 

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.