Ik zag vandaag vonkjes van hoop. Of misschien moet je in 4e musketiertaal zeggen: ik zag een begin van stromen van gerechtigheid. Of zelfs: ik zag stromen van gerechtigheid. Maar dat is niet echt mijn taal. Superlatieven zijn niet aan mij besteed. Ook al snap ik dat het een echo is van onder andere woorden van de profeet Amos en dat met deze geloofstaal mensen in beweging worden gezet.
 
Door: Maarten Boersema
 
Ik zal uitleggen wat ik bedoel. Vandaag was het een rustdag of voorbereidingsdag op de grote dag van morgen. Ik heb geleerd over isotone sportdranken en stapelen. Over hypterthermie en ook over het feit dat je sponswater niet mag drinken. En ik heb geleerd dat het lied “You’ll never walk alone” ook in muskathlon-setting gebruikt kan worden. Je loopt niet alleen, want er wordt naar iedereen om gezien. Ik hoop dat jullie de setting een beetje begrijpen. Er werd vandaag vooruitgekeken naar  morgen. Maar door sommigen was het ook een rustdag waarin teruggekeken werd op de voorgaande dagen. Een moment van reflectie. Een moment van rust in een intensieve week.
 
toeschouwers_550
 
Zo hoorde ik een man zeggen dat hij een prachtige week beleefd. “Maar het is soms ook onbevredigend. Je komt ergens en hebt prachtige momenten. Maar aan het einde van de dag ben je weer weg. Dan laat je je sponsorkind achter je.” Het zijn de andere kanten van goed doen. Net zoals   gisteren bijvoorbeeld. Honderden kinderen hadden een fantastische spelmiddag. Maar er stonden ook tientallen kinderen aan de kant van de weg. Het waren toeschouwers, die zelf niet mee konden  doen. Er is simpelweg geen plaats voor iedereen. Altijd als je iemand iets geeft, zijn er ook die niets gegeven wordt. Het is de zwarte kant van ons delen en geven. Wij kunnen niet eindeloos delen.
 
Daarom was het zo mooi om vandaag de rustdag met woorden uit Jeremia te beginnen. Niet bepaald de meest optimistische profeet met zijn soms eindeloze gejeremieer. Toch staan er ook prachtige boodschappen van hoop in ‘zijn’ boek, zoals die brief aan de ballingen. Daar lazen wij uit. Hij houdt in dat stuk de lezer voor ogen dat God geluk voor de mens voor ogen heeft en niet het ongeluk. Het mooie is dat hier geen zwarte kant aan zit. Bij Hem is de spelmiddag nooit om praktische redenen vol. Hij kan eindeloos delen en bij Hem gaat er ’s avonds niemand weer naar huis.
 
Van dat geluk bij God getuigde een Afrikaanse pastor. Hij vertelde hoe zijn dorp letterlijk van vloek tot zegen is geworden. Hij had door hulp van onder andere Compassion, die voortvloeide uit de muskathlon van 2013, stromen van gerechtigheid ervaren. Gods zegen. Tegelijkertijd vertelde hij ook hoe de stromen van ongerechtigheid nog steeds invloed hadden in zijn omgeving. Ik hoop dat die realiteit morgen ook zichtbaar wordt als er een rode stroom van sporters door de Oegandese heuvels trekt. Een rode stroom die ook vooruitwijst naar de over-vloedige stroom van leven die straks alle stromen van ongerechtigheid definitief laat stoppen.
 

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.