Ik zat vandaag aan de finishlijn en zag ruim 200 sporters aan me voorbijtrekken. Jong en oud. Afgetraind en iets minder afgetraind. Europeaan en Afrikaan. Vrouw en man. Ik zag vandaag een stoet aan helden aan mij voorbijtrekken. Helden, die vochten met de elementen. Die vochten met zichzelf. Ik zag vandaag de olympische gedachte werkelijkheid worden. Meedoen, was belangrijker dan winnen. Alhoewel, dat is niet helemaal waar. De sporters deden vandaag wel mee om te winnen. Niet voor zichzelf. Na de wedstrijd werden de nummers 1, 2 en 3 ook niet gehuldigd. Dus het had ook weinig zin om voor het podium te gaan. Nee, de deelnemers waren er juist op uit om een kwetsbare groep te laten winnen. Door het evenement van vandaag wordt er voor gezorgd dat honderden kinderen nu mee kunnen doen. Dat ze door een plek in een Compassion-programma perspectief hebben voor de toekomst. Zij kunnen nu gaan meedoen en ook winnen. Die gedachte had de sporters vanmorgen in beweging gezet en dat was goed voelbaar.
 
Door: Maarten Boersema
 
blijdschap_550
 
Laat ik de lens dan nu ook verplaatsen van wat er voor me op het parcours gebeurde, naar een Ugandese vrouw die naast me zat. Ze had een baby op haar rug en een kind zat naast haar op de bank. Ze heeft een uur naast me gezeten en gestaan. En telkens als er iemand over de finishlijn kwam, dan klapte ze. En ze schreeuwde de sporter twee woorden toe. “Thank you.” Ik ging naast haar staan en vroeg wie ze was. Ze vertelde waar ze vandaan kwam. Vlakbij de grens met Rwanda. Ze was gisteren deze kant opgekomen om de Nederlandse sponsor van haar kind te ontmoeten, maar omdat de reis zolang had geduurd, was het gisteravond niet meer gelukt om de sponsor te ontmoeten. Ze zouden hem vandaag – na de marathon – zien. Toen vroeg ik haar waarom ze telkens die twee woorden uitsprak. Ze keek me vragend aan, alsof ik een gekke vraag het gesteld. Daarna begon ze te lachen. “Ik ben blij voor ze, dat ze over de finishlijn komen. Het is niet niets wat ze hier vandaag doen.” Het bleef even stil. “En natuurlijk ben ik blij voor de kinderen die hiermee geholpen kunnen worden. Kinderen zijn zo belangrijk en ze verdienen een toekomst. Het is uniek wat hier aan de gang is en ik ben blij dat ik uren gereisd heb om dat te zien.”
 
Die Ugandese vrouw met haar baby op de rug en dat kind naast haar werd voor mij symbool voor wat er vandaag gebeurde. Tegelijkertijd leerde ze me ook iets anders zien. De Muskathlon die vandaag gelopen werd is natuurlijk mooi en indrukwekkend. Zeker als je daar een jaar fysiek en financieel naar toe gewerkt hebt. Het is een indrukwekkende ervaring als je daar aan deelneemt. En het klinkt natuurlijk goed en meeslepend om te stellen dat je door aan de Muskathlon mee te doen strijdt tegen armoede. En ja, begrijp me goed, dat is zo. Zeer zeker. Maar nee, dat is ergens ook niet zo. Je strijdt namelijk niet letterlijk tegen armoede, maar helpt en steunt mensen om die strijd daadwerkelijk te kunnen leveren. Ik bedoel te zeggen dat vandaag een begin gemaakt is met die strijd voor honderden kinderen. Kinderen die in staat gesteld worden om mee te gaan doen en ook te kunnen winnen. Dat is vandaag met een dikke vette rode streep onderstreept.
 
Hoe belangrijk is het daarom juist niet om de mensen die aan het front van deze strijd staan, te blijven steunen om daadwerkelijk te winnen. De Muskathlon lijkt me dan ook niet een eindstation, maar pas het begin. Ik kan en wil dan ook niet anders dan de kinderen, de medewerkers van Compassion en alle werkers aan het front, maar ook de deelnemers van vandaag en de lezers van deze blogs de woorden toe te wensen die aan het begin van deze dag klonken. In de stromende regen en in de donkere nacht klonken woorden uit Jesaja. En weet dat er toen aan de horizon al licht gloorde. Hij geeft de vermoeide kracht, de machteloze geeft hij macht in overvloed. Jonge strijders worden moe en raken uitgeput, zelfs sterke helden struikelen, maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar, hij loopt, maar wordt niet moe, hij rent, maar raakt niet uitgeput. Het ga jullie goed!
 

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.