Vuurpotje RikIn mijn achtertuin staat een vuurstoofje dat ik meegenomen heb uit Uganda. Deze steek ik regelmatig aan en neem dan de tijd om te denken aan de mensen die ik ontmoet heb tijdens mijn reizen naar ontwikkelingslanden. Pas had ik na een lange dag werken het stoofje aangestoken en ik had zin in een kopje thee. Ik bedacht me dat ik de thee eens ging maken zoals veel mensen die in armoede leven dit doen.
 
Twee uur voor een kopje thee
Ik ben wat hout gaan sprokkelen voor de stoof, maar het kostte me al een uur om het vuur aan te krijgen (en te houden!), daarna ben ik naar de sloot gelopen om ‘water te halen’( wat ik uiteindelijk toch maar uit de kraan getapt heb). Het kostte me totaal twee uur om thee te zetten, wat een gedoe! Het hielp me wel om te beseffen én te waarderen hoe bevoorrecht mijn leven is dat ik zomaar eenvoudig een kopje thee kan zetten als ik daar zin in heb.
 
blog]Wonen op de vuilnisbelt
Terwijl ik m’n thee dronk bij m’n stoofje, moest ik denken aan een bijzondere vrouw die ik in Ethiopië ontmoette. Een jonge moeder van 26 jaar die met haar zonen van 12 en 13 jaar aan de rand van een vuilnisbelt woont. Om deze vuilnisbelt heen wonen zo’n 90.000 mensen die hun ‘inkomen’ hier verdienen met het verzamelen van plastic.
 
 

10339449_10201126167636771_1716005080357935021_oKarkassen en naalden
We hadden het voorrecht om even met deze vrouw op te trekken. Elke dag gaat ze met haar zonen naar de vuilnisbelt om plastic te verzamelen. Daarvoor moeten ze klimmen over de smerigste troep, zoals karkassen van honden, naalden, glas, uitwerpselen en dode ratten. Dit doet ze 9 uur per dag, 7 dagen in de week en ze verdient hiermee € 0,25 per dag. Ze woont daar nu 7 maanden in een huisje dat zo klein is dat er geen matras in past en waarvoor ze 30 dollar per maand moet betalen. Dit kan ze dus niet betalen en ze kan er elk moment uitgezet worden.
 
Het komt goed met mijn zonen
Ik vroeg haar of ze christen was en haar ogen begonnen te stralen terwijl ze beleed hoeveel ze van Jezus houdt. We spraken over de toekomst en ze vertelde hoe trots ze is op haar zonen. De oudste jongen is opgenomen in het Compassion-project en alles wat hij daar leert, geeft hij door aan zijn jonge broertje. Ze keek naar hem en zei dat het goed zou komen, dat hij niet zal hoeven te leven zoals zij nu leeft.
 
Haar omstandigheden zijn zo erbarmelijk en toch staat ze zo positief in het leven. Haar eigen toekomst staat vast, die wordt waarschijnlijk niet beter.  Maar ze haalt nu al kracht en voldoening uit het feit dat haar zonen een betere toekomst tegemoet gaan. Ik zag Jezus in haar ogen, vol hoop en liefde.
 

Door Rik Bennik

Rik Bennik veld


3 reacties Reageer
  1. jan 5, 2016
    at 11:24

    Zie de video en foto’s van deze vrouw na bezoek van haar “huisje” n.a.v. Muskathlon 2014

  2. jan 5, 2016
    at 11:26
  3. Marije
    jan 8, 2016
    at 10:57

    Wat een bijzondere vrouw, ongelooflijk hoe ze positief kan blijven in zulke omstandigheden. Bedankt voor het delen van dit verhaal.

© 2011-2018 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.