Te druk Tijd om jou te schrijven!Femke
In februari deed ik mee aan de muskathlon in de Dominincaanse Republiek. De bezoeken aan diverse Compassion-projecten, huisbezoeken in sloppenwijken en het optrekken met Yenifer, mijn vierjarige sponsorkindje waren onvergetelijk. Bijzonder was ook mijn ontmoeting met Esmirna (Mima), één van onze tolken die haar verhaal met mij deelde.
 
Boosheid en verdriet
Mima is negentien jaar. Ze was zes toen haar vader verdween. Hij bleek naar Amerika te zijn vertrokken en belde in haar kinderjaren zo nu en dan met hem, maar hij kwam nooit terug. Ook niet toen ze op twaalfjarige leeftijd bijna overleed aan Denque fever, terwijl hij daarvan wel op de hoogte was. Door de afwezigheid van haar vader vond Mima het moeilijk te geloven dat ze belangrijk is. In haar tienerjaren kreeg ze twee keer de kans haar vader te ontmoeten. Ondanks dat ze blij was hem te zien kon ze hem niet écht toelaten; er was teveel boosheid en verdriet. Ze heeft uiteindelijk besloten hem te vergeven, maar de pijn van het gemis werd door haar tranen heen overduidelijk.
 
Ik ben niet belangrijk
Mima werd opgenomen in een sponsorprogramma van Compassion toen zij acht jaar was, maar ze werd niet vaak geschreven. Dat vond ze lastig wanneer andere kinderen wel brieven ontvingen. Als kind dacht ze; ik ben niet belangrijk voor mijn vader en ook niet voor mijn sponsor. Toen zij haar sponsor eens vroeg waarom ze zo weinig schreef, antwoordde deze in een brief dat ze erg druk was met haar gezin… Dat trof mij. Naast mij zat een prachtige, wijze en ambitieuze jongvolwassene, maar als kind had zij – naast een armoedig leven – te dealen met een afwezige vader. Zij verlangde naar brieven, zodat ze zou weten dat zij belangrijk was voor iemand. Haar sponsor was te druk voor brieven, waarschijnlijk wist zij niet hoe belangrijk die voor Mima zouden zijn.
 
Schrijven verdient prioriteit
Schaamtevol realiseer ik me dat ik José – de jongen die ik al jarenlang sponsor in Peru – ook maar weinig geschreven heb, vanwege mijn alledaagse drukke leventje. Maar het nalaten om te schrijven was niet alleen te wijten aan mijn drukte. Ik was mij er totaal niet bewust van dat sponsorkinderen zo kunnen verlangen naar de liefde en hoop die ik als sponsor via een brief kan bieden. Nu ik dat wel weet, vind ik dat onze brieven naar sponsorkinderen prioriteit verdienen. Mijn sponsorkinderen José en Yenifer moeten met regelmaat horen dat ze waardevol zijn en dat er met en bij God een hoopvolle toekomst is. Vooral omdat deze boodschap niet vanzelfsprekend klinkt in de omstandigheden waarin ze opgroeien.
 
Inplannen
God heeft Zijn hart voor kinderen en armen nooit onder stoelen of banken geschoven. Ik wil niet te druk zijn voor- of vergeten wat écht belangrijk is voor Hem. Dus ik heb besloten een maandelijks schrijfmoment in te plannen in mijn agenda. Doe je met me mee? Pak dan nu je agenda en plan je schrijfmomenten in 2016 in. Samen schrijven we hoop en liefde naar kinderen in extreme armoede!
 
Door: Femke Poppe
 
Letter Writing, Nazareth, Ethiopia - November 5, 2014

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.