Anthony en SanderSponsor Sander van Dijk en zijn vrouw Corina openden tijdens een vakantie in Italië hun hart voor een bedelende jongen. Er volgde een verrassende ontmoeting. Het is mooi om te lezen hoe God harten twee kanten op kan raken. Daarom delen we hun verhaal met jullie.
 
Terwijl we in Taormina (Sicilië) lekker een antipasta eten aan de gezellige winkelstraat, komt Anthony voorbij, die verlegen bij goed geklede toeristen zijn hand ophoudt. Zo staat hij ook even bij ons tafeltje. Sommigen kunnen er makkelijk mee omgaan. Ik voel me altijd schuldig dat mijn wiegje in een financieel welvarend land stond en ik druk wat kleingeld in zijn hand.
 
Ontmoeting
Terwijl hij verder loopt, kijken Corina en ik elkaar aan. “Hij is een zachtaardige jongen”, zegt ze, “dat zie je in zijn ogen.” Ik heb even niet zoveel zin meer in mijn olijven, salami en gekruide kaas. In mijn hart voel ik dat ik hem moet aanspreken, achter hem aan moet gaan… Corina heeft hetzelfde gevoel. Waarom God niet gehoorzamen? Ik loop de winkelstraat in, vind de jongen en zeg: “You should come with me. We invite you to eat with us”. Hij is verbaasd en overrompeld, loopt met me mee en neemt verlegen plaats aan onze tafel waar nog een krukje staat.
Na wat ‘small talk’, vertelt hij zijn verhaal. Zijn vader heeft hij nooit gekend. Zijn moeder is gestorven. Op 18-jarige leeftijd werd hij aangemoedigd om aan de armoede te ontsnappen door de levensgevaarlijke oversteek naar Europa te maken in een boot. Hij is nu twee jaar verder. Bedelend… Nog steeds hoopvol. Hij is christen, gelooft in God, maar zegt ook: “It’s hard”. Ondanks alles wil hij er het beste van maken. Hij heet Anthony. En zijn achternaam is exact dezelfde naam van ons sponsorkind en net als Anthony komt die uit Ghana.
 
Echte hoop
Het raakt me. Moet ik het vertellen of niet? Ik wil niet de rijke westerling uithangen die ‘zo goed’ is, want dat plaatje klopt van geen kant. Toch doe ik het. Ik vertel hem dat we een jongen kennen in Ghana die we met een beetje geld maandelijks willen helpen. Anthony hoort de naam Compassion en reageert onmiddellijk dat hij de organisatie kent. Hij zegt langzaam en starend naar mij: “Your kid is very, very lucky that he is in the Compassion project! He has a future!” Ik besef ineens heel diep dat ‘ons’ kind met dezelfde naam, anders inderdaad hier ook wel op straat bedelend had kunnen rondzwerven.
 
Deze realiteit komt ineens zo dichtbij. We worden ons er opnieuw van bewust dat kindsponsoring via een betrouwbare ‘local church’ een geweldig middel is om werkelijk hoop te geven. Je zaait de toekomst op deze manier in iemands leven. Iemand die daardoor in eigen land en in de eigen omgeving positieve verandering kan brengen.

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.