Familie Bakuru‘Are you Mrs. Sluiter?’ wordt mij in keurig Engels gevraagd. Enigszins verbaasd kijk ik de jongeman aan. Hij is ruim op tijd. Schoorvoetend stap ik de luxe auto in met airconditioning. Dat laatste voelt als een heerlijke verkoeling. Het is half negen ’s ochtends maar al behoorlijk warm. De man, Jean de Dieu Kalisa, zal mij naar mijn sponsorkindje Denise brengen in downtown Kigali, de hoofdstad van Rwanda.
 

Ons meisje in Afrika
Uitpakken van cadeaus 2Sinds driekwart jaar maakt de 12-jarige Denise onderdeel uit van ons gezin. Mijn man en twee kinderen zorgden jarenlang voor een Compassion-meisje uit Kenia. Zij verhuisde en wij mochten Denise opnemen als ‘ons meisje in Afrika’. Tezamen met Jean koop ik levensmiddelen voor haar gezin. Met zakken rijst, maïsmeel, bonen en olie naast mij rijden we verder over de stoffige, onverharde wegen van Kigali. Als eerste breng ik een bezoek aan het Compassion-project. Direct valt mijn oog op een mooi uitgedost meisje dat met onze auto mee-rent. Zou dit Denise zijn?
 
Warm welkom
Moeders en dochterIk word welkom geheten in het kantoor van de manager van het project. Even later wandelen Denise en haar moeder de ruimte binnen. Ja, mijn vermoeden was juist, ik herken het rennende meisje. Ik omarm haar maar vriendelijk houdt Denise mij wat op afstand. Haar moeder glimlacht van oor tot oor. ‘Dat komt zo wel goed’ vertaalt Jean voor mij. Het dossier van Denise laat zien dat ze goede cijfers haalt. Haar meest favoriete vak? Stralend antwoordt Denise: ‘Scheikunde.’ We bezoeken de aangrenzende Methodisten-kerk en verbaast kijk ik rond: wat een groot gebouw. Hoe anders dan mijn kleine thuis-kerk in Nederland.
 
Huisje van DeniseEchte armoede
Lopend gaan we verder naar het hutje van Denise. Ik zie een grote samenkomst van mensen met bontgekleurde kleding. Denise trekt ondertussen aan mijn rok en vraagt mij om op te schieten. Ze wil zo graag haar tweelingbroer Dennis aan mij voorstellen. In hun lemen huisje merk ik de armoede van Denise pas goed. Haar moeder draagt zorg voor nog vijf zonen. Een man is er niet meer. Buiten een bed en een bankje zie ik geen huisraad of aankleding. Moeders enige inkomsten zijn betaalde klusjes zoals de was doen voor een ander. Als enige meisje helpt Denise haar zoveel mogelijk. Schulden stapelen zich op, vertelt de moeder zorgelijk. Maar dan stralende ogen als we samen cadeaus uitpakken en bidden dat God dit gezin rijkelijk zegent. “Mogen de broers van Denise ook een Compassion-sponsor vinden. Amen!”
 
Door: Hilde Sluiter-Harren

© 2011-2017 Compassion Nederland. Alle rechten voorbehouden.